EXCLUSIEF: Emile Heskeys WK-herinneringen, van het aangaan tegen Ronaldo tot de woede van Capello

Hoewel hij zijn debuut maakte in 1999 en twee keer inviel tijdens EURO 2000, begon Heskeys interlandcarrière pas echt te bloeien een jaar later.

Op een regenachtige avond in München in september 2001 scoorde de toenmalige Liverpool-speler de laatste goal in een legendarische 5-1 overwinning op Duitsland in een WK-kwalificatiewedstrijd die hij tegenover Flashscore de beste wedstrijd uit zijn carrière noemde.

Daarmee vestigde hij zijn waarde voor het team van Sven-Goran Eriksson en zorgde hij ervoor dat hij een jaar later een van zijn grootste dromen kon verwezenlijken. De spits werd geselecteerd als een van de 23 spelers om naar Zuid-Korea en Japan af te reizen en Engeland te vertegenwoordigen op het WK van 2002.

"Helemaal bovenaan," zegt de uit Leicester afkomstige Heskey wanneer hem wordt gevraagd waar het spelen op een WK staat in zijn carrièrehoogtepunten.

"Als kind zijn dat de herinneringen die je hebt, het kijken naar het WK. Ik keek naar John Barnes, Gary Lineker komt ook uit Leicester, dus ik zag hem heel veel goals maken. En dan droom je ervan om er zelf aan mee te doen."

Hoewel hij die droom op 24-jarige leeftijd waarmaakte, ontdekte hij al snel dat het ook moeilijkheden met zich meebracht.

"Het is niet makkelijk," zegt hij.

"Je leert elkaar beter kennen, maar je moet niet vergeten dat velen van ons samen zijn opgegroeid. Ik kende Michael (Owen) natuurlijk al, en ik speelde destijds bij Liverpool, dus ik kende een paar Liverpool-spelers. Maar het is best bijzonder, want je bent in het buitenland, maar je ziet het buitenland niet. Je ziet alleen je hotelkamers en verschillende ruimtes in het hotel."

"Verveling is lastig," vervolgt hij. "Vooral voor spelers die niet graag alleen zijn, en dat waren er nogal wat."

Toch konden Heskey en de Engelse selectie tijdens het WK van 2002 af en toe wat rondkomen, dankzij de beroemdheidsstatus van een van zijn teamgenoten.

"We hadden geluk, we hadden David Beckham. Hij kon een winkelcentrum afsluiten, en dan gingen we daar rondlopen, vooral om het hotel even te verlaten."

Op het veld in Azië eindigde Engeland als tweede in hun groep dankzij een 1-0 overwinning op Argentinië, en Heskey scoorde vervolgens zijn eerste WK-doelpunt in de 3-0 zege op Denemarken in de achtste finales. Maar een sterrenrijk Brazilië won nipt met 2-1 en schakelde hen uit.

Die nederlaag doet Heskey nog steeds pijn, omdat hij vond dat hij en zijn ploeggenoten die zomer iets bijzonders hadden kunnen bereiken.

"Als Ronaldo, Rivaldo en Ronaldinho er niet waren geweest, hadden we waarschijnlijk een heel goede kans gehad om dat toernooi te winnen."

"Het was pijnlijk, en persoonlijk was ik nog niet klaar om naar huis te gaan. Ik wilde verder gaan."

De spits bleef daarna een belangrijk onderdeel van de Engelse ploeg, maar raakte uit de gratie na EURO 2004 en werd meer dan drie jaar niet opgeroepen. Toch twijfelde hij er geen moment aan dat hij zijn land weer zou vertegenwoordigen.

"Ik wist dat ik weer zou spelen," herinnert hij zich. "Ik wist wat ik kon bijdragen en wat ik kon brengen. Het was slechts een kwestie van tijd."

Hij kreeg gelijk, vooral dankzij Owen. De twee hadden een hechte band opgebouwd als aanvalsduo bij zowel Liverpool als het nationale elftal, en de winnaar van de Ballon d'Or in 2001 overtuigde Engelse bondscoach Steve McClaren om Heskey in 2007 weer bij de selectie te halen.

"Het was Michael. Michael heeft een goed woordje gedaan. Hij zei: 'Haal hem terug,' en ja, ik kwam toen terug en bleef vervolgens in de selectie."

Engeland miste EURO 2008 doordat het zich niet wist te kwalificeren, en dat leidde tot de aanstelling van de gewaardeerde coach Fabio Capello, die de taak kreeg om hen naar het WK van 2010 te loodsen.

Capello had een zwak voor Heskey, die zijn eerste keus werd voor de plek naast Wayne Rooney in de voorhoede. Maar hoewel Heskey er zelf geen probleem mee had, zorgde de directe aanpak van de Italiaan voor veel ophef.

"Hij was heel streng met sommige dingen. Hij schreeuwde en tierde, daar had ik geen moeite mee, omdat ik die omgeving al kende uit de jeugdopleiding, maar sommige mensen konden daar niet goed mee omgaan en vonden het niet prettig."

"Ik had hem een paar keer gefrustreerd en dan schreeuwde hij en gooide hij dingen."

Uiteindelijk bleek Capello's aanpak niet succesvol. Zijn ploeg overleefde de groepsfase in Zuid-Afrika maar net na gelijke spelen tegen de VS en Algerije, om vervolgens in de achtste finales met 4-1 van Duitsland te verliezen.

Hoewel Heskey vindt dat de editie van 2002 succesvoller was van de twee WK's waaraan hij deelnam, schrijft hij dat meer toe aan de kwaliteit van de spelers dan aan de verschillen tussen Eriksson en Capello.

"Ik denk dat de speelkwaliteit gewoon beter was, eerlijk gezegd," antwoordt hij op de vraag waarom het in 2002 beter ging.

"We hadden echt heel goede spelers. Ik zeg niet dat we die in 2010 niet hadden, maar ik had het gevoel dat we in 2002 net iets meer hadden."

Die periode van het Engelse nationale team wordt grotendeels als een teleurstelling beschouwd. De zogenaamde Gouden Generatie kwam nooit verder dan de kwartfinales op een WK of EK, en strandde ook in 2004 en 2006 in die ronde.

Maar Heskey is het niet helemaal eens met die beoordeling. Hij stelt dat veel andere grote landen destijds net zo sterk waren, en noemt het talent waar Frankrijk, Portugal en Brazilië over konden beschikken: "Iedereen had in die tijd zijn eigen gouden generatie."

Dat gezegd hebbende, kan hij niet anders dan zich afvragen wat er mogelijk was geweest voor hem en zijn teamgenoten van de klasse van 2002 in het bijzonder.

"Ik denk dat dat het dichtstbij was wat we ooit hebben bereikt."