Canada als medeorganisator hoopt dat de zomerse Wereldbeker een grandioos debuut wordt
Als Canada op 12 juni aantreedt tegen Bosnië-Herzegovina in hun allereerste WK-duel op eigen bodem, markeert dat de nieuwste etappe in een jarenlange reis van groei. Voetbal heeft daarin een stevige basis veroverd in een sportwereld die gedomineerd wordt door ijshockey.
Al het grootste deelsport in Canada met bijna een miljoen geregistreerde spelers, belooft het WK van 2026 nog meer vaart te zetten achter de snel opkomende voetbalsfeer in het land.
Canada organiseert 13 wedstrijden, zes in Toronto en zeven in Vancouver, met duels tegen Qatar en Zwitserland in groep B.
In twee eerdere deelnames aan het WK, de finale in Mexico in 1986 en het toernooi in Qatar in 2022, boekte Canada een volstrekt vruchteloos palmares: zes duels gespeeld en zes keer verloren.
Toch benadrukt de Amerikaanse bondscoach Jesse Marsch dat de medeorganisatoren niet zomaar meedoen aan hun eigen feestje.
"We willen het WK winnen," zei Marsch in een interview vorig jaar.
"Dat klinkt misschien belachelijk, maar waarom zouden we aan een toernooi beginnen met de gedachte: 'Laten we kijken hoe het gaat, misschien halen we één overwinning. Of kunnen we een doelpunt maken?'"
Marsch noemde dat soort redenering het "gesprek van het verleden in het Canadese voetbal."
'Liefde voor het team'
Maar met een spelersgroep die vaak wordt omschreven als het beste Canadese elftal ooit, met sterren als Alphonso Davies van Bayern München en Jonathan David van Juventus, is Marsch overtuigd van redenen voor hoop.
"Dit team nu, de standaard van wat we kunnen bereiken groeit," zei Marsch.
"We weten dat het zwaar zal zijn. Ik denk niet dat onze groep simpel is. Het is mogelijk dat we in de groepsfase uitgeschakeld worden, net als al die andere scenario's. Maar we geloven in onszelf, in onze groep en in onze spelers."
Marsch's zelfvertrouwen wordt gesteund door de gestage klim van Canada in de FIFA-ranglijst.
In 2015 stond het Canadese mannenelftal op de 116e plaats wereldwijd. Tegen 2025 was het gestegen tot de 26e positie.
De Canadezen toonden voor het eerst aan dat ze een macht waren in CONCACAF tijdens de kwalificatie voor het WK 2022, toen ze boven regionale grootmachten Mexico en de Verenigde Staten eindigden om door te stoten naar Qatar.
Hoewel ze in Doha in de groepsfase sneuvelden met nederlagen tegen België, latere halvefinalisten Kroatië en Marokko, maakten ze indruk op het wereldtoneel in 2024 tijdens de Copa America. Met een verrassende run tot de halve finales, waar ze verloren van wereldkampioen Argentinië.
Veel van de waarschijnlijke WK-basisspelers van Canada hebben wortels in de immigrantencommuniteiten van het land.
Juventus-ster David kwam ter wereld in New York bij Haïtiaanse ouders, voor hij als kind naar Canada verhuisde. Bayern-talent Davies werd geboren bij Liberiaanse ouders in een vluchtelingenkamp in Ghana in 2000, en vestigde zich op vijfjarige leeftijd in Canada. Getalenteerde middenvelder Ismael Kone, die uitkomt voor Sassuolo in de Italiaanse Serie A, zag het licht in Ivoorkust.
"Uiteraard zijn er banden met diverse culturele achtergronden, maar hun liefde voor Canada en voor het Canadese nationale team is echt krachtig," zei Marsch.
"Ik ben diep onder de indruk van hun toewijding, hun liefde voor het team, voor hun land, en het geloof in wat ze vertegenwoordigen."
Net zoals voetbal in de Verenigde Staten een waardevolle impuls kreeg van het succes van het mannenelftal bij het WK van 1994, hopen Canadese officials dat een langdurige campagne dit jaar eveneens blijvende voordelen oplevert voor de sport.
"Een lang en boeiend toernooi zal vraag naar voetbalviewing creëren voor de toekomst, in alle vormen," zei Kevin Blue, chief executive van Canada Soccer.