EXCLUSIEF: Podolski blikt terug op zijn WK-dagen met Duitsland, de historische 7-1 tegen Brazilië en meer

Lukas, bedankt voor je tijd. Hoe voelt het om je land te vertegenwoordigen op een WK?

Zeker. Allereerst dank daarvoor. Het was voor mij altijd iets bijzonders. Of het nu een WK wedstrijd was of een oefenduel, ik vond het altijd fantastisch om voor Duitsland uit te komen. Als kind droom je ervan om ooit in de Bundesliga te spelen. Na een paar wedstrijden in de Bundesliga word je vervolgens international, en dat bleef ik ruim tien jaar doen.

Zoals ik al zei, het was telkens een eer om te spelen. Besef wel, er worden maar 23 spelers uitgenodigd voor het trainingskamp en dan voor de definitieve selectie. En ik was er vrijwel altijd bij, dat was geweldig.

Ik gaf altijd alles op het veld, maar ook daarbuiten, want je vertegenwoordigt je land. In de kleedkamer, in de bus, in het hotel, overal. Iedereen ziet ons als het nationale team, en het was voor mij en ons belangrijk om met veel respect op te treden. Daarom was het zo'n eer om voor dat shirt te spelen.

Op het WK van 2006 won je de prijs voor beste jonge speler. Wat betekende die onderscheiding voor jou en welk advies geef je jonge spelers mee?

Uiteraard won ik die prijs, maar voor mij gaat voetbal om meer dan alleen trofeeën. Het WK van 2006 was exceptioneel, het beste WK tot nu toe. Duitsland kreeg gloednieuwe stadions. De sfeer was ongelooflijk. We hadden bijna elke dag zon en 30 graden.

In 2004 werden we al in de groepsfase van het EK uitgeschakeld. Niemand geloofde in ons. We kregen een nieuwe coach, er kwamen jonge spelers bij. Ik denk dat de nieuwe generatie met het WK 2006 van start ging. Met die derde plaats begonnen we aan een reis, iets geweldigs, en ik maakte daar tien jaar deel van uit.

Voor mij is voetbal niet alleen een trofee, een doelpunt of mijn debuut. De volledige periode bij het Duitse elftal zal ik nooit vergeten. Dat kan niemand me afnemen. Met 130 interlands voor Duitsland is dat ook onmogelijk. Daarom praat ik niet graag enkel over bijzondere momenten zoals een titel, een wedstrijd, een kwartfinale of de strafschop tegen Argentinië in 2006. Dat hoort bij sport, maar voetbal is zoveel meer dan negentig minuten.

Maar er was die uitzonderlijke wedstrijd tegen Brazilië, de 7-1. Hoe denk je daarover? Dat was vast een van de meest vreemde wedstrijden die je speelde, toch?

Ja. Het gebeurde misschien een keer en nooit meer. Maar als we de finale hadden verloren, zou niemand het nu over die wedstrijd hebben. Op een WK of in een toernooi is het belangrijk om een doel te hebben, en wij hadden als doel om tot het einde te blijven. Voor mij maakt het niet uit of je met 1-0 wint na strafschoppen of zoals wij 7-1, je moet nog de finale spelen, en dat is cruciaal.

Maar natuurlijk, het hele verhaal na de wedstrijd en vooral na het toernooi, die wedstrijd is iets onwerkelijks. Iedereen herinnert het zich, en over 50 jaar zullen mensen er nog over praten. Een geweldige wedstrijd. Zelfs in het land waar het WK was, in Brazilië, winnen van het thuisteam gaf het iets extra's.

Maar nogmaals, het was een halve finale, en in een halve finale is het doel winnen. Soms draait het in toernooien om geluk, om een extra vonk of andere dingen. Wij deden het op een fantastische manier. En ja, 7-1, en we gingen door.

Dat was geweldig. Als je naar het Duitse team kijkt, wat is een belangrijke factor voor een WK?

We hebben altijd die teamgeest gehad, sinds ik bij het nationale team zit. Natuurlijk hadden we altijd goede spelers, maar we waren meer dan een of twee sterren. We wilden altijd dat de ploeg de ster was. We hadden een geweldige sfeer, een fantastische staf, een geweldige buschauffeur, fysio's, iedereen. De hele staf hoorde altijd bij ons. Ik denk dat dit ons sinds mijn tijd bij het nationale team iets extra's gaf.

Sommige andere landen hebben die ene speler van wie het afhangt. Als hij een goede dag heeft, winnen ze. Maar bij ons hadden we een keeper, goede verdedigers, middenvelders en aanvallers. Niet per se buitengewone spelers, maar onze ster was het team. En daardoor bleven we altijd tot het einde. We wonnen altijd iets, tweede plaats, derde plaats.

We bleven altijd tot het einde in een toernooi. Je kunt dat bereiken met goed voetbal, maar zonder een sterke teamgeest en sfeer denk ik dat je die afstand niet kunt overbruggen.

We weten dat het geen individuele sport is, dus teamwerk is heel belangrijk, toch?

Soms in finales zijn er sleutelspelers. Die hadden wij ook, maar nogmaals, onze ster was altijd het team. De teamgeest met de coaches en de mensen eromheen gaf ons iets bijzonders.

Julian Nagelsmann is nog een jonge coach, maar wel bondscoach. Wat vind je goed aan zijn aanpak? En wat is het moeilijkste aan bondscoach van Duitsland zijn?

Moeilijk te zeggen, want hij is nooit mijn trainer geweest. Daarom praat ik niet graag over mensen die ik niet ken of met wie ik niet heb gewerkt.

Bondscoach van Duitsland zijn is bijzonder, maar ook anders dan coach van een club zijn. Bij een club heb je dagelijkse activiteiten, dagelijkse trainingen. Je bereidt je voor op veertig of vijftig wedstrijden. Bij het nationale team bereid je je in periodes voor op een of twee wedstrijden. En dan heb je de lange voorbereiding op een toernooi, wat voor een land als Duitsland en eigenlijk voor alle landen speciaal is.

Dat is de sleutel voor een bondscoach: het team goed voorbereiden op dat ene moment. En zoals ik eerder zei, je kunt niet alles uit één speler persen. Je moet 23 spelers managen voor een goede sfeer. Je hebt ook een beetje geluk nodig in een toernooi. Daarom is het anders.

Miroslav Klose is de topscorer in de WK-geschiedenis met 16 goals. Daarna komt Lionel Messi met 13. Hoe was het om naast Klose te spelen?

Ja, geweldig. Hij scoorde niet alleen, hij was belangrijk voor ons, en als teamgenoot was hij altijd kalm. Zijn gedrag buiten het veld, zijn ervaring en zijn verhaal waren belangrijk. Hij groeide niet op als talent op zijn zestiende of zeventiende, omdat zijn carrière pas laat begon. Wat hij bereikte, vooral met het nationale team, is ongelooflijk.

Om zijn partner voorin te zijn, onze combinatie, vooral de Duits-Poolse combinatie, was bijzonder. Hij was ook een slimme voetballer, intelligent op het veld. We verstonden elkaar heel goed. Ik mis die tijden, want met hem en de andere spelers spelen was fantastisch.

Jullie verstonden elkaar inderdaad goed. Denk je dat Messi dat record op dit WK gaat verbreken?

Het is extra bijzonder. Ik denk dat het mogelijk is. Het wordt geweldig om hem weer op het grootste podium te zien, want deze speler geeft altijd iets extra's. Van dat soort spelers vind je er geen meer.

En tot slot, als jij bondscoach van Duitsland was, zou je de jonge Lennart Karl dan meenemen naar het WK voor ervaring?

In Duitsland hadden we altijd die extra speler die we meenamen naar het nationale team. Ik denk dat hij op de lijst staat. Dus waarom niet?

Ik zeg altijd in interviews, het maakt niet uit of je 17, 18 of 28 bent, het gaat om kwaliteit. Wat een speler extra geeft en ook zijn karakter. Ik was 18 of 19 toen ik bij het nationale team kwam, dus waarom niet hetzelfde voor Karl?

Wat leeftijd betreft, laten we het over zijn kwaliteiten hebben. Als hij de kwaliteit heeft en het nationale team heeft zijn positie nodig. Als je al drie of vier spelers op die positie hebt, heb je hem misschien niet nodig. Maar als je hem nodig hebt en hij presteert zoals de afgelopen maanden, waarom niet? Ik zou hem meenemen.