Fiji voetballegerend keert terug naar huis om eerste profclub te leiden
Roy Krishna laat zich niet van de wijs brengen door de hitte. "PNG wordt nog warmer," grapt de 38-jarige spits vanaf de zijlijn van het trainingsveld, met zijn oog op wedstrijden in Papoea-Nieuw-Guinea.
Toch zorgt de vochtige ochtendsessie ervoor dat het Bula FC-team zwaar zweet op de basis van de club in Ba, een stad op het hoofdeiland van Fiji in een noordelijk kustgebied dat bekend staat om zijn suikerrietplantages.
Hier wil de grootste voetballer aller tijden van het land de lessen van een onwaarschijnlijke carrière doorgeven.
Gewoon professioneel voetbal bereiken was "heel moeilijk", zegt de aanvoerder van Bula FC.
Hij tekende zijn eerste contract op 26-jarige leeftijd en verhuisde in 2014 naar het Nieuw-Zeelandse Wellington Phoenix om te spelen in de A-League van Australië.
Die prestatie op zich was al opmerkelijk voor een speler uit Fiji, een voetbaldwerg die Krishna jaren eerder had verlaten om semiprofessioneel te spelen.
Zijn 51 goals in iets meer dan 120 optredens voor Phoenix, inclusief een Gouden Schoen en de prijs voor de beste speler van de competitie, leverden hem een plek op in de folklore van het Pacifische voetbal.
Blijf niet weggaan
Een terugkeer naar huis leek onwaarschijnlijk. Maar na zes jaar in India, waar hij een titel in de hoogste divisie won en drie keer als gedeeld topscorer van de league eindigde, wilde Krishna meer tijd doorbrengen met zijn dochter in Fiji.
"Ze is net vier geworden en nu voert ze echte gesprekken met me: 'Ga niet weg, blijf, waar ga je heen?'," zegt hij.
Het helpt dat Fiji nu zijn eerste professionele club heeft, die slechts een paar maanden geleden is opgericht.
Bula FC, waar de vrouw van Krishna een senior bestuurder is, kondigde zijn komst aan in december voor deelname aan het inaugurale seizoen van de Pro League van de Oceania Football Confederation.
De door FIFA gesteunde competitie wil spelers uit landen als Vanuatu, de Solomon eilanden en Tahiti helpen om carrières op te bouwen in de mondiale voetbalsport.
Krishna heeft normen moeten stellen voor een team dat grotendeels bestaat uit spelers die nooit fulltime hebben getraind.
"Ik wilde ze vertellen dat voetbal niet alleen op het veld is, maar er ook buiten. Hoe je voor jezelf zorgt, slapen, dieet, wat je eet, met wie je omgaat," zegt hij.
"Hier denk je... je kunt kava drinken en de hele nacht feesten en dan op maandag komen trainen," zegt hij, verwijzend naar de mild bedwelmende worteldrank die traditioneel is in de Zuidelijke Pacific.
"Zo werkt het niet."
Gewoon glimlachen
Hoofdcoach Stephane Auvray, 44, geeft toe dat sommigen "een beetje onwetend en naïef" waren over de eisen.
"We maken veel onderbrekingen (in de training), zodat we tijd hebben om... ervoor te zorgen dat de spelers die begeleiding nodig hebben, die ook krijgen," zegt Auvray.
Een van degenen die geniet van de inbreng van Fiji's meest gehulde speler is de 16-jarige Maikah Dau, een zacht sprekende, soepele middenvelder wiens vader naast Krishna in het nationale team speelde.
Dau, de jongste in het team, zegt dat Krishna hem veel aanmoediging heeft gegeven.
"In de eerste wedstrijd zei hij tegen me dat ik gewoon het veld op moest gaan en moest glimlachen en gewoon moest doen wat ik doe," zegt hij.
Krishna zegt dat de spelers een geweldige kans hebben om "in het systeem" van professioneel voetbal te komen en "niet alleen in Oceanië te spelen, maar naar het buitenland te gaan, naar Azië, naar Europa en je dromen te volgen".
"Alles is mogelijk," zegt hij, verwijzend naar zijn eigen ervaringen opgroeiend in een landelijk boerengemeenschap in Labasa, op het op een na grootste eiland van Fiji.
"Het maakt niet uit waar je woont, op het eiland of in het binnenland of waar geen internet is of niets... het zal je alleen teleurstellen als je er niet voor werkt."
Krishna accepteert dat hij zijn laatste speel jaren ingaat, ook al heeft hij fysiek nog steeds dezelfde gespierde bouw en lage zwaartepunt die hem een robuuste maar wendbare voorhoedespeler maken.
Zijn advies aan zijn jongere teamgenoten die hun eerste smaak van professioneel voetbal krijgen is eenvoudig. "Ik wil gewoon dat deze jonge jongens van elk moment genieten," zegt hij.