EXCLUSIEF: Cacau onthult waarom hij koos voor Duitsland en zijn zwaarste momenten

In een exclusief interview met Flashscore onthult Cacau hoe hij zich een weg naar het WK vocht, hoe hij overleefde bij een vijfde divisie team dat geen salaris uitbetaalde, en hoe hij een icoon werd bij Stuttgart (waar hij elf seizoenen speelde, inclusief de laatste Bundesliga-titel van de club in 2007).

De 45-jarige sprak ook over zijn moeilijke jeugd en vertelde waarom de vuvuzela tijdens het WK 2010 een probleem was op het veld.

Je bent geboren en getogen in het binnenland van São Paulo en begon bij Palmeiras. Hoe voelde het om het shirt van een nationaal team te dragen van een land waar je als kind waarschijnlijk nooit aan dacht?

"Het is echt onbeschrijfelijk. Iets wat destijds ondenkbaar was. Ik volgde een ander pad dan veel Brazilianen. Velen worden direct gekocht of gecontracteerd voor de Bundesliga. Ik speelde in de jeugd van Palmeiras tot onder de 17, maar werd vervolgens laten gaan. Ik speelde in de lagere divisies van São Paulo. Een korte periode bij Nacional-SP, en in 2000 kwam ik naar Duitsland om hier te proberen te voetballen.

"Ik deed mee aan een test voor een vijfde divisie team, een team uit de Turkse gemeenschap, Turkgucu uit München. Ik speelde in de vijfde divisie, daarna voor het B-team van Neurenberg in de vierde, en slaagde erin via Neurenberg in de Bundesliga te komen. Toen kwam Stuttgart, won ik de Bundesliga, en werd ik opgeroepen voor het Duitse nationale team.

"Ik ben een enorme fan van het WK. Toen ik negen was, huilde ik toen Brazilië in 1990 tegen Argentinië werd uitgeschakeld. Ik huilde nog meer toen we in 1994 wereldkampioen werden. Naarmate je ouder wordt, voel je die emotie minder, maar ik heb altijd van het WK gedroomd.

"De kans om genaturaliseerd te worden, voor Duitsland te spelen en aan een WK deel te nemen, voelt nog steeds surrealistisch. Want je moet in een topvoetballand als Duitsland laten zien dat je het niveau aankan, het is niet zomaar 'genaturaliseerd, ga maar spelen'.

"Voor dit land mogen spelen, goed ontvangen worden en het vertegenwoordigen tijdens een historisch WK in Afrika, vervult me tot op de dag van vandaag met trots.

Toen Joachim Löw je voor het nationale team selecteerde, was er toen innerlijke tweestrijd of was het een makkelijke keuze?

"Kijk, ik ben opgegroeid met het Braziliaanse team, ik wilde voor Brazilië spelen, maar soms neemt je carrière een onverwachte wending.

Toen de uitnodiging kwam, wilde ik zeker weten dat ik geen kans meer had bij Brazilië. Ik nam contact op met Jorginho, destijds assistent van bondscoach Dunga. Ik vroeg niet direct, maar zei: 'Weet je, ik ben opgeroepen voor het Duitse team.'

"Hij zei: 'Gefeliciteerd, succes ermee.' (Lacht) Voor mij was dat het teken dat ik bij Brazilië geen kans meer had en dat ik deze uitnodiging moest accepteren. Ik deed dat met heel mijn hart en zeg altijd vol overtuiging dat Duitsland me heeft geadopteerd en dat ik alles heb gegeven.

Je kwam aan in München voor een vijfde divisie team. Heb je overwogen te stoppen toen ze zeven maanden geen salaris uitbetaalden?

"Het waren zware tijden. Ik verdiende weinig, 500 Duitse mark per maand, ongeveer 250 euro. Ik woonde bij een vriend die me onderdak en eten gaf. Zeven maanden zonder loon, trainen in de sneeuw...

"Maar stoppen kwam niet in me op. Teruggaan naar Brazilië was geen optie, want daar lag geen toekomst voor me.

Wat was je kinderdroom toen je begon met voetballen?

"Mijn droom was voetballen en daarmee mijn familie helpen. Mijn moeder een goed leven geven, een huis. Dat ik dat 'vroeg' kon bereiken, was geweldig. De rest was een logisch gevolg.

"Natuurlijk wil je goals scoren, titels winnen, maar het was ook een kwestie van overleven. Succes hebben stond gelijk aan mijn familie een toekomst bieden.

Had je een moeilijke jeugd?

"Ik kom uit een arm gezin. Mijn vader had helaas problemen met alcohol en werd meerdere keren opgenomen. Mijn moeder werkte als schoonmaker en deed alles voor ons. Wij probeerden haar te belonen door goed onze best te doen op school, en voetbal was mijn uitweg om waarde te voelen en een betere toekomst voor haar te creëren.

Toen je in de lagere divisies speelde, reisde je door gevaarlijke wijken van São Paulo. Voelt een speler die dat heeft meegemaakt druk in een volle Allianz Arena?

"Het is een andere druk, vind je niet? (In topvoetbal) is het een positieve druk. Ik speelde in São Miguel Paulista, Ermelino Matarazzo, Itaim Paulista. Ik herinner me een wedstrijd waar ik een prachtgoal maakte, maar midden in de favela. Ik was blij met de goal, maar ook blij om weg te komen vanwege het gevaar.

"Ergens anders wonnen we met 4-0 en zeiden ze: 'Hé, stop met scoren, 4-0 is genoeg, je vernedert ons.' Wat zei ik? 'Sorry' (lacht).

"Dit alles vormt je. In professioneel voetbal is de druk anders, maar je speelt op perfect gras voor 50.000 mensen. Natuurlijk is er druk, maar het is de oogst van wat je eerder hebt gezaaid.

Kunnen Braziliaanse spelers tegenwoordig niet goed omgaan met deze druk?

"Ik denk dat ze zich niet realiseren hoe het zou zijn zonder deze druk. Geen druk zou betekenen in de lagere divisies spelen of niet winnen. Het is een voorrecht om hier te zijn. Tegenwoordig groeien spelers op met sociale media; op hun 12e of 13e worden ze al de nieuwe Pelé of Neymar genoemd. Die druk begint al vroeg.

"Ik vind het vreemd als spelers zeggen dat de druk te groot is. Druk hoort erbij. Een wedstrijd zonder druk verliest zijn magie.

Wat was de meeste druk die je ooit hebt ervaren?

"Misschien wel de wedstrijd tegen Ghana op het WK. We wonnen van Australië, verloren van Servië. Als we van Ghana verloren, zou Duitsland voor het eerst in de groepsfase uitgeschakeld zijn.

"Ik startte omdat Klose geschorst was. Meer dan 90.000 mensen in het stadion, miljoenen kijkers. Ik liep het veld op met muziek op en zei tegen mezelf: 'Het is een normale wedstrijd, speel zoals je altijd doet.'

"Maar je moet je hoofd erbij houden. Emotie mag niet de overhand nemen. Die wedstrijd winnen en doorgaan maakte me sterker voor andere situaties.

Was je moeder in het stadion tijdens het WK net zo belangrijk als je doelpunt?

"Het was een emotionele achtbaan. Eerst geselecteerd worden, dan spelen, scoren. Helaas raakte ik geblesseerd en miste ik belangrijke wedstrijden.

"Maar zelfs met een gebroken rib speelde ik de troostfinale. Mijn familie was erbij. Voor het volkslied keek ik naar hen. Dat moment staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Wat komt er als eerste in je op bij het WK 2010?

"Naast mijn doelpunt tegen Australië, natuurlijk de vuvuzela. En de WK-liedjes die de sfeer perfect overbrachten.

"Het doelpunt tegen Australië in een 4-0 overwinning blijft me altijd bij.

Stoorde de vuvuzela de spelers?

"Verschrikkelijk. Je kon niet praten of instructies horen. Het was één aanhoudend gezoem. Echt vervelend.

Welke herinnering komt naar boven bij de Bundesliga-titel van Stuttgart in 2007?

"De laatste wedstrijd, de overwinning, het uitbarstende stadion. We stonden 1-0 achter tegen Cottbus, draaiden het en de fans vierden na 15 jaar weer een titel. We reden door de stad in open auto's, meer dan 200.000 mensen...

Nu weet je aan het begin van het seizoen al wie er kampioen wordt. Is dat een probleem voor de Bundesliga?

"Absoluut een probleem. Bayern is sterk, maar andere clubs kunnen meer doen. Soms lijkt het alsof teams blij zijn met een kleine nederlaag tegen Bayern.

"Je kunt Bayern niet kunstmatig verzwakken met regels, want dan verlies je in Europa. Voetbal draait om verrassingen. Hopelijk komen die er weer.

Is Duitsland klaar voor dit WK?

"Duitsland zoekt nog naar zijn vorm. Blessures en wisselende prestaties in de kwalificatie. Ik zie ze als tweede favoriet. Met de juiste opstelling kunnen ze het moeilijk maken.

Welke Duitse speler kan verrassen op het WK?

"Lennart Karl van Bayern. Een jong talent met persoonlijkheid, kwaliteit en een sterk linkerbeen. Precies wat Duitsland nodig heeft.

Wat was je ergste ervaring met Felix Magath?

"Alles was moeilijk met hem (lacht). Zijn militaire stijl was zwaar. Fysiek en mentaal. ’s Ochtends trainen, niet weten of er ’s middags nog getraind zou worden. Rondjes rennen zonder duidelijkheid.

"Het was een leerzame ervaring, maar eentje die tegenwoordig niet meer zou werken.

Heb je nog sympathie voor Palmeiras?

"(Lacht) Uit mijn lach hoor je het antwoord wel. Sympathie is te veel gezegd. Ze lieten me gaan, en ik was altijd al Corinthians-fan. Dat kreeg ik van mijn vader mee.

Je speelde bij Palmeiras toen Parmalat begon. Vielen sterren je op?

"Ik kwam tijdens de overgang. We speelden in restshirts zonder sponsor. Een verhaal dat me altijd is bijgebleven: spelers die voor supplementen kwamen. Weinig sterren die 'goedemorgen' zeiden tegen de jeugd. Antonio Carlos Zago deed dat wel.

"Dat vergeet ik nooit. Later probeerde ik zelf ook altijd aandacht te hebben voor fans en jongere spelers.