Geloof en geluk: Hoe de Iraakse Kevin Yakob Zweden afsloeg en twee ACL blessures te boven kwam
Wanneer Irak het veld betreedt in het Boston Stadium in Foxborough, Massachusetts, voor de confrontatie met Noorwegen, rust een deel van hun hoop op een verrassingsoverwinning tegen de geselecteerde elf van Stale Solbakken op de schouders van spelverdeler Kevin Yakob.
Irak wist zich te kwalificeren voor het WK 2026 na een historische, uitputtende campagne van 21 wedstrijden, waarmee een einde kwam aan een afwezigheid van 40 jaar op het grootste voetbaltoneel. Ze veroverden de 48e en laatste plek in het uitgebreide toernooi door Bolivia met 2-1 te verslaan in een intercontinentale play-off in Monterrey, Mexico.
Yakob speelde geen grote rol in de kwalificatiecampagne, omdat hij pas laat in het proces werd opgenomen in de selectie van Graham Arnold. Dat kwam doordat hij moeite had om volledig fit te worden na maar liefst twee ernstige ACL blessures, die zijn carrière volledig dreigden te doen ontsporen.
Gezien hoe zijn carrière zich de afgelopen drie jaar heeft ontwikkeld, is Yakobs aanwezigheid op het WK 2026 een van de meest opmerkelijke en inspirerende comebackverhalen. Hij speelde een cruciale rol bij het behalen van de eerste Deense kampioenstitel in 40 jaar voor AGF Aarhus en scoorde het doelpunt van het jaar in de Deense Superliga.
Drie jaar geleden, in juni 2023, verdiende Yakob zijn allereerste interland voor het Iraakse nationale elftal in een oefenwedstrijd tegen Colombia. Tragisch genoeg duurde zijn debuut slechts 23 minuten voordat hij een vreselijke, carrièrebedreigende voorste kruisbandscheuring (ACL) opliep.
En alsof dat nog niet genoeg was, was dit niet de eerste keer dat Yakob zoveel pech had. Als 19-jarige liep hij een vergelijkbare blessure op tijdens de beginfase van zijn profcarrière in Zweden, toen hij voor BK Hacken speelde.
Terwijl de eerste blessure maar liefst 473 dagen nodig had om te genezen, bleek de tweede nog zwaarder. Deze vereiste drie aparte operaties en hield hem ruim twee jaar van het veld.
"Het was verdomd zwaar," zei Kevin Yakob. "Ik heb verschillende tegenslagen gehad. Eerst was het de kruisband, daarna littekenweefsel, en vervolgens moest er kraakbeen worden verwijderd," vertelde hij aan Fotbollskanalen.se.
Tijdens zijn herstel steunde hij zwaar op zijn geloof. Hij deelde vaak dat hij vertrouwde op Gods genade om de zware fysieke en mentale tegenslagen te overwinnen.
"Soms heb je geluk, soms pech. Ik voel dat het allemaal deel uitmaakt van Gods plan. Ik werk hard en doe elke dag wat ik kan, en dan voel ik dat alles al voor me is bepaald en dat ik het plan dat voor me ligt moet vertrouwen.
Hoeveel spelers zijn teruggekomen van zo'n blessure, hebben voor goud gespeeld en hebben de kans om in hun eerste seizoen terug naar het WK te gaan? Niet veel, en ik wil gewoon proberen het verhaal mooi te schrijven. Het wordt een perfect einde van dit hoofdstuk," zei Yakob tegen TV2 Ostjylland.
"Ik wist nooit of het in Gods plan lag dat ik weer zou voetballen. Tijdens mijn blessure en in de donkerste periodes zei ik tegen mijn ouders dat ik nog maar een wedstrijd voor de fans wilde spelen en die steun weer wilde voelen. Zo laag zat ik. Dus ik heb echt van dit hele seizoen genoten," legde Yakob uit.
Het feit dat Yakob Irak vertegenwoordigt op het WK is ook een bijzondere wending in een verhaal dat begon in Göteborg, waar hij werd geboren. Zijn Assyrische ouders kwamen oorspronkelijk uit de regio's Nineve en Mosul in Irak.
Hij doorliep aanvankelijk de Zweedse nationale jeugdreeksen, met interlands voor Zweden Onder 18 en Onder 19, maar koos later voor Irak vanwege de hartstochtelijke steun van Iraakse fans sinds zijn tienerjaren, gecombineerd met een sterk verlangen om zijn culturele wortels te eren.
"Ik ben in Zweden geboren, maar mijn ouders hebben me altijd over mijn Iraakse wortels geleerd. Voetbal heeft de kracht om verschillende culturen en achtergronden te verbinden, en Irak vertegenwoordigen betekent veel voor mij," zei Yakob.
Dinsdagavond om middernacht kan Yakob de vruchten plukken van zijn enorme geloof en doorzettingsvermogen door zijn land te vertegenwoordigen tegen Noorwegen, waarmee een einde komt aan de 40-jarige afwezigheid van Irak op 's werelds grootste sportevenement.