EXCLUSIEF: Robert Huth over het winnen van de Premier League met Leicester en de WK-kansen van Duitsland

Flashscore: Leuk om u vandaag te spreken. Laten we beginnen met Leicester City. Het is alweer zo'n tien jaar geleden dat u met hen de Premier League won, en nu zijn ze afgezakt naar League One. Hoe kijkt u daar als buitenstaander tegenaan? Wat denkt u van hun terugval, en wat is uw algemene beeld van de situatie bij de club?

Robert Huth: "Het belangrijkste is dat ik teleurgesteld ben. Tien jaar geleden was Leicester een club waar andere teams naar keken vanwege het slimme beleid in transfers. Dat is de laatste paar jaar volledig verdwenen."

"Het is jammer om ze naar League One te zien gaan, maar het laat zien dat je het verkeerd kan krijgen in het voetbal als je een of twee transfer windows mist."

Terugkijkend op dat bijzondere Leicester-elftal, hoe verliep uw gedachtegang tijdens dat titelseizoen? Heeft u ooit echt geloofd dat u de league kon winnen, of ging het van wedstrijd tot wedstrijd? En wat waren de instructies van Claudio Ranieri aan de ploeg?

"Het winnen van de titel was aanvankelijk helemaal geen onderwerp van gesprek, zeker omdat we het jaar ervoor maar net waren gebleven. Ons doel was simpelweg in de Premier League blijven. We waren al relatief snel veilig, nog voor de winterstop, dus moesten we onze ambities bijstellen. Toch veranderde onze mentaliteit niet drastisch; het bleef van wedstrijd tot wedstrijd."

"Claudio was uitstekend in het focussen op de volgende klus. In de sport mag je niet op de zaken vooruitlopen, en hij zorgde dat we dat niet deden. Uiteraard kun je als mens niet voorkomen dat je je dingen voorstelt, maar we bleven nuchter dankzij zijn aanpak."

Het gesprek over dat Leicester-team draait vaak om aanvallers zoals Riyad Mahrez en Jamie Vardy, of N'Golo Kante op het middenveld. Toch was een groot deel van het succes te danken aan de sterke verdediging, in het bijzonder uw partnerschap met Wes Morgan. Hoe was het om naast hem te spelen, en wat zorgde ervoor dat jullie zo'n stevig blok vormden achterin?

"Communicatie speelde een grote rol. Wes en ik waren allebei praters, we hielden de boel georganiseerd en zorgden dat we niet in de problemen kwamen tijdens open spel."

"Maar de echte kracht van het team was dat we collectief aanvielen en verdedigden. Zelfs de aanvallers die u noemt - als wij de bal niet hadden, werkten ze keihard om de verdediging te ondersteunen. Claudio hamerde daarop. Het is verleidelijk om verdedigers alle schuld te geven, maar als de voorhoede niet meehelpt, wordt het bijna onmogelijk."

"Onze balans was de sleutel, en daarom hadden we zo'n sterke defensieve statistieken."

Ziet u parallellen met uw periode bij Chelsea? U speelde daar met grote persoonlijkheden en leiders, onder Mourinho, zoals John Terry, Ricardo Carvalho en Frank Lampard. Was er eenzelfde mate van saamhorigheid en arbeidsethos?

"Absoluut, vooral op het vlak van inzet en verdedigende structuur. Onder Mourinho was iedereen verdedigend bewust; zelfs iemand als Didier Drogba werkte keihard mee van voor."

"Als je de teams een op een vergelijkt, had Chelsea een selectie vol wereldsterren, de beste in hun rol. Die kwaliteit scheelt natuurlijk, en het was lastig om in het elftal te komen, maar het was tegelijkertijd een grote ervaring. De discipline, toewijding en het focussen op iedere wedstrijd hebben mij als jonge voetballer gevormd."

Nu we het over leren hebben, hoe was het om als jonge speler onder Mourinho te spelen? En wat voor invloed hadden leiders zoals John Terry op uw groei?

"Het was vooral leren door te kijken, je neemt dingen over van anderen. John Terry bleef na training vaak nog extra werken; ik deed ook graag extra's, maar nooit op dat niveau."

"Daarnaast zijn er de gevolgen van fouten. Als je in de jeugd speelt, mag je fouten maken en daarvan leren. In het eerste team worden fouten niet geaccepteerd en als je een misstap begaat, dan hoor je dat meteen."

"Jose en de gevestigde spelers legden de lat hoog; het gaat niet alleen om woorden, maar om daden: de extra trainingen, werk in de gym of bij de fysio. Die dagelijkse gewoonten maakten de groep tot bijzondere leiders. Het was non-stop, dag en nacht."

Laten we het hebben over uw interlandcarrière. Hoe blikt u terug op het WK van 2006 in Duitsland? U werd derde, na het verslaan van Portugal in de troostfinale, na een verlies in de halve finale tegen Italië. Hoe was die belevenis, zeker met de extra druk van een thuis-WK?

"Ik heb er met volle teugen van genoten. Het is bijzonder om een WK in eigen land te spelen, en ik was heel blij dat ik erbij was."

"De steun van het publiek was fantastisch. Onze eerste wedstrijd was bepalend. Er was veel onzekerheid na wat teleurstellende oefenwedstrijden, maar we scoorden snel, Philipp Lahm schoot er een binnen van een meter of 25 na zo'n vijf minuten, en dat gaf het land een enorme boost."

"Helaas stuitten we op een schitterend Italiaans elftal in de halve finale, en al hadden we kunnen winnen, zij waren die dag net iets beter. Maar ik heb ontzettend genoten van het toernooi; het enige jammere is dat we niet de finale haalden."

Het grootste Duitse succes van de laatste jaren was de WK-titel in 2014, maar sindsdien is het lastiger. Hoe schat u de ploeg van Julian Nagelsmann en hun kansen in voor het aanstaande WK?

"Het is wat wisselvallig. Er waren recent goede resultaten, maar ook tegenvallers, zowel in score als spel. Het Duitse publiek weet niet goed wat te verwachten."

"De selectie heeft zeker kwaliteit, die kan wedijveren met andere WK-landen. Maar wat we missen is de typisch Duitse teamgeest, waarbij het collectief boven het individu staat. Sinds 2014 vertrouwen we te veel op individuele klasse en te weinig op saamhorigheid, wat niet bij Duitsland past."

"Ik denk dat het moeilijk wordt voor Duitsland om de eindzege te behalen. Het klimaat is ook een factor, want de Duitsers houden niet van de hitte, en er zijn sterke concurrenten. In een eenmalige wedstrijd kan het lastig zijn."

Duitsland heeft altijd een spits gehad die koelbloedig afmaakt, zoals Miroslav Klose. Hoe beoordeelt u de huidige situatie met hun voorhoede? Is er een probleem, of gelooft u in de huidige keuzes?

"Ik denk niet dat de individuele kwaliteit ontbreekt; het heeft meer met de speelwijze te maken. Toen Duitsland succesvol was, was de laatste pass altijd op de nummer 9 gericht, of voorzetten in het strafschopgebied. Nu is dat anders; de opbouw is langzaam en geduldig, waardoor een klassieke spits het lastig heeft om de juiste loopacties te maken. Vroeger was het directer, en dan had je iemand als Klose of Müller die op ballen afkwamen en scoorden."

"Het talent is er nog - Undav, Havertz nu fit - maar het gaat om het inspelen op hun krachten, wat niet altijd eenvoudig is met de huidige speelstijl."

Dus is die trage, geduldige opbouw een typisch Duits probleem, of zien we dit breder in het voetbal?

"Het is een probleem dat specifiek Duitsland treft, maar ook in het internationale voetbal. In de Premier League en andere topcompetities verloopt het spel naar mijn idee te traag de laatste tijd."

"Sinds de WK-zege in 2014 is Duitsland niet echt meegeëvolueerd; we bleven hangen in wat toen werkte, zonder bijsturing. Vergelijk het met Argentinië, Frankrijk of Portugal: die zijn atletischer, directer, en hebben meer kracht vooruit, zonder dat ze de bal lukraak vooruit schieten. Die teams hebben veel meer dynamiek."

Welke Duitse spelers ziet u als verschilmakers in het aankomende toernooi? Wie moet echt het verschil maken?

"Florian Wirtz is wat mij betreft cruciaal. Hij speelde een redelijk EK, maar had moeite om zijn topvorm vast te houden. Ook Jamal Musiala is belangrijk, mits fit. Op zijn goede dagen is hij geniaal."

"Voor mij zijn Wirtz en Musiala de spelers met die extra creativiteit en die voor Duitsland het verschil kunnen maken. Ik ga zeker op hen letten."